W tym roku po raz pierwszy zostanie zorganizowany diecezjalny konkurs z wiedzy dotyczącej służby ministranckiej (Msza święta, kolory szat liturgicznych, rok liturgiczny, szaty, naczynia i księgi liturgiczne itp.), a ponieważ w roku 2012 przeżywamy 40-lecie naszej diecezji zgodnie z sugestią Ks. Biskupa Ordynariusza połączymy go ze znajomością podstawowych wiadomości o diecezji opolskiej. Dekanalni duszpasterze LSO przeprowadzenie eliminacje w 3 kategoriach (szkoła podstawowa, gimnazjalna i ponadgimnazjalna) w swoim dekanacie do 10 czerwca w oparciu o test opracowany przez diecezjalnego duszpasterza. Finał rozegrany zostanie w ramach pielgrzymki na Górze św. Anny (ewentualnie przy większej ilości uczestników w miesiącu czerwcu w seminarium w Opolu). Zwycięzcy otrzymają dyplomy, nagrody oraz tytuł Mistrza Diecezji z zakresu znajomości służby.

Materiał przygotowujący do udziału w konkursie...

Dzieje samodzielnej diecezji opolskiej datują się dopiero od 1972 r. Etapem przygotowawczym była istniejąca od 1945 r. Administracja Apostolska Śląska Opolskiego ze stolicą w Opolu, która została powołana 15 sierpnia 1945 r. przez kard. Augusta Hlonda, Prymasa Polski.  Na pierwszego administratora apostolskiego kard. Hlond wyznaczył kapłana diecezji katowickiej ks. Bolesława Kominka ( 1903- 1974). Przed nowym administratorem stanęły trudne problemy. Wszystkie one brały się zarówno z pozostałości czasu wojny, jak i z zaistniałej nowej sytuacji.

Uroczysty ingres ks. B. Kominka do kościoła św. Krzyża w Opolu - dzisiejsza katedra - miał miejsce 9 września 1945 roku.

Ks. B. Kominek starał się o stworzenie struktur normalnie funkcjonującej diecezji; powołał Radę Diecezjalną jako organ pomocniczy w zarządzaniu pasterskim, następnie utworzył Kurię, w rok później (1946 r.) uruchomił kościelną Drukarnię i Wydawnictwo św. Krzyża, w 1949 r. doprowadził do otwarcia Wyższego Seminarium Duchownego, przygotował powołanie Sądu Duchownego, co nastąpiła dopiero w 1951 r. Odbudowano do 1950 r. prawie 150 świątyń, które w okresie od stycznia do marca 1945, legły w gruzach lub zostały poważnie uszkodzone w następstwie działań wojennych.

Wielkim polem działalności Kościoła była wszelka bieda i niedostatki, w co włączył się  od 1945 r. "Caritas" przez organizowanie wszechstronnych form pomocy materialnej. Jego działalność zlikwidowano w styczniu 1950 roku.

26 stycznia 1951 r. administrator B. Kominek został siłą usunięty przez władze państwowe, zaś na  jego miejsce wybrano - pod naciskiem czynników rządowych - tzw. wikariusza kapitulnego. Ówczesny Prymas Polski, kard. Stefan Wyszyński udzielił uprawnień wikariusza generalnego. Został nim ks. Emil Kobierzycki, kapłan archidiecezji lwowskiej, proboszcz parafii Matki Bożej w Opolu.

Lata 1951- 1956 należały do najtrudniejszych , uwzględniając zakres ingerencji władz państwowych w życie Kościoła. Do najbardziej krępujących należał dekret z 9 marca 1953 r. o obsadzie stanowisk duchownych, który praktycznie zupełnie pozbawiał władzę diecezjalną możliwości kierowania obsadą personalną parafii i wszystkich urzędów w diecezji. Dodatkowym ciosem na Śląsku Opolskim  była deportacja 20 księży autochtonów, likwidacja ponad 150 domów zakonnych żeńskich i wysiedlenie ok. 700 sióstr do obozów pracy w Wielkopolsce i na Pomorzu. Zamknięto również Wydawnictwo i zajęto Drukarnię.

Po zmianach w październiku 1956 r. rządy kościelne na Śląsku Opolskim mógł objąć wreszcie pierwszy biskup - Franciszek Jop ( 1897- 1976), dotychczasowy biskup pomocniczy w Sandomierzu. Został on mianowany już w kwietniu 1951 r. przez papieża Piusa XII, ale ówczesne władze państwowe nie dopuściły go do objęcia tego stanowiska. W okresie blisko 20 lat posługi bpa Jopa dokonały się na naszym terenie najistotniejsze dla Kościoła pozytywne zmiany.

Na mocy bulli Ojca św. Pawła VI Episcoporum Poloniae coetus z 28 czerwca 1972 r. powołana została  m.in. diecezja opolska i włączona metropolii wrocławskiej. Do pomocy otrzymał w 1958 r. biskupa Wacława Wyciska (zm. 1984), w rok później Henryka Grzondziela (zm. 1968), a po jego śmierci Antoniego Adamiuka w 1970 r. W okresie rządów biskupa Jopa rozwinął się kult naszych rodzimych Świętych i Błogosławionych: Jacka, Czesława, Bronisławy, pochodzących wg tradycji z Kamienia Śl., Eufemii-Ofki z Raciborza. W tym czasie miały miejsce znaczące wydarzenia w Kościele m.in. I Nawiedzenie Diecezji przez Kopię  Obrazu Jasnogórskiego (1964-1966), Obchody Milenium (1966), Sobór Watykański II (1962- 1965), w którym biskupi opolscy brali udział, a bp Jop  należał do komisji liturgicznej i po jego zakończeniu wybrany został do  posoborowej Komisji ds. Realizacji Reformy Liturgicznej. W diecezji reaktywował Wydawnictwo  św. Krzyża (bez drukarni). W diecezji wybudowano 16 kościołów, a budowę 5 rozpoczęto. Ustabilizował się byt Seminarium Duchownego . Bp Franciszek Jop zmarł 24 września 1976 r. i pochowany został w krypcie katedry opolskiej.

Drugim Biskupem Opolskim mianowany został przez papieża Pawła VI ks. Alfons Nossol, kapłan diecezji opolskiej, profesor Katolickiego Uniwersytetu Opolskiego i Wyższego Seminarium Duchownego w Nysie Opolu. Czasy rządów bpa A. Nossola wyznaczyły kolejne wyzwania dla  Kościoła: wybór  kard. K Wojtyły na papieża, okres Solidarności, stanu wojennego. Nowy biskup powołał Radę Kapłańską, Radę Duszpasterską, zreorganizował kolegium dziekanów, utworzył pięć nowych rejonów duszpasterskich z dziekanami rejonowymi na czele w Opolu, Gliwicach, Raciborzu, Nysie i Kluczborku, utworzył 65 nowych parafii. W 1981 r. otrzymał biskupa pomocniczego w osobie Jana Wieczorka, a po śmierci bpa Wacława Wyciska dwóch nowych : Jana Bagińskiego i Gerarda Kusza konsekrowanych 15 sierpnia 1985 r. Szczególną troską otoczył Seminarium Duchowne, przenosząc je w całości do Nysy, w 1977 r. powołał do istnienia Diecezjalny Instytut Teologiczno- Pastoralny, działający od 1981 jako filia KUL w Opolu. Dzięki jego zabiegom powstał Diecezjalny Dom Księży Emerytów w Opolu oraz Muzeum i Archiwum Diecezjalne.

Dnia 21 czerwca 1983 r. gościł Ojca św. Jana Pawła II na Górze św. Anny.

Znaczące zmiany wprowadziła decyzja papieża Jana Pawła z 25 marca 1992 r. bullą "Totus Tuus Poloniae Populus". Została utworzona nowa diecezja gliwicka, której przypadło z naszej diecezji 90 parafii z ok. 140 kapłanami opolskimi. Nowa diecezja wraz z opolską włączone zostały do świeżo powołanej metropolii górnośląskiej z siedzibą w Katowicach. Dotychczasowi biskupi pomocniczy z Opola mianowani zostali w Gliwicach: bp Jan Wieczorek ordynariuszem, a bp Gerard Kusz pomocniczym. Nadto 15 parafii przypadło nowej diecezji kaliskiej. W związku ze zmianami dnia 6 stycznia 1993 r. konsekrowany został dla Opola nowy biskup pomocniczy Jan Kopiec.

W 1994 r. powstał w Opolu- przy osobistym zaangażowaniu się biskupa Alfonsa Nossola – państwowy uniwersytet z Wydziałem Teologicznym, w którego skład weszło również Wyższe Seminarium Duchowne, przeniesione w następstwie tego aktu w 1997 r. z Nysy do Opola. Dla potrzeb nauki w 1990 r. nastąpiło przejęcie zrujnowanego zamku w Kamieniu Śląskim, związanego z pamięcią o narodzeniu się w tym miejscu św. Jacka, patrona diecezji i z trwającym Jego wielowiekowym kultem. W odbudowanym obiekcie powstało Diecezjalne Sanktuarium św. Jacka oraz Centrum Kultury i Nauki Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego. Ważnym momentem w życiu diecezji  był jubileusz 50-lecia Wyższego Seminarium Duchownego funkcjonującego obecnie jako teologiczna uczelnia dla diecezji opolskiej i gliwickiej. W dniu 8 maja 2000 r. ukończono budowę nowego kościoła seminaryjnego- akademickiego pw. św. Jadwigi Śląskiej; wmurowanie kamienia węgielnego tej świątyni 6 listopada 1999 r. było połączone z ogłoszeniem decyzji Jana Pawła II o wyniesieniu biskupa Alfonsa Nossola do godności arcybiskupa ad personam.

Zostało też uruchomione diecezjalne radio "Góra św. Anny" (aktualna nazwa: Radio PLUS Opole. W latach 1995-1997 diecezja przeżywała II Nawiedzenie Kopii Obrazu Jasnogórskiego pod hasłem: „Czyńcie wszystko, cokolwiek Syn mój wam powie" (por. J 2,5). W sierpniu 1996 r. diecezję nawiedziła figura fatimska. Bardzo ważnym wydarzeniem w dziejach młodej struktury diecezjalnej było zwołanie Pierwszego Synodu Diecezji Opolskiej, który został uroczyście otwarty w Poniedziałek Wielkanocny 2 kwietnia 2002 r. i pracował przez trzy lata, do zamknięcia 29 marca 2005 r. Efektem znaczącego wysiłku biskupów, kapłanów, osób konsekrowanych i wiernych świeckich, zaangażowanych w prace synodalne są uchwalony statuty, uszeregowane w 411 statutach w
11 rozdziałach.

W 2003 r. nowym biskupem pomocniczym w Opolu został ks. Paweł Stobrawa, dotychczasowy proboszcz parafii św. Piotra i Pawła w Opolu.

30 września 2007 r. miała miejsce w Nysie beatyfikacja Marii Luizy Merkert,  urodzonej w tym mieście współzałożycielki Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety nazywanej „śląską Samarytanką”.

Drugi biskup opolski, abp Alfons Nossol w sierpniu 2009 r. przeszedł na emeryturę po 32 latach sprawowania pasterskiego urzędu w diecezji opolskiej. Wraz z nim przeszedł na emeryturę  biskup pomocniczy Jan Bagiński.

14 sierpnia 2009 r. przez papieża Benedykta XVI trzecim biskupem opolskim został mianowany ks. Andrzej Czaja, kapłan diecezji opolskiej, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i wykładowca Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego. Święcenia biskupie i ingres do katedry opolskiej odbył 29 sierpnia 2009 r.

29 grudnia 2011 r. opolski biskup pomocniczy Jan Kopiec został mianowany przez papieża Benedykta XVI biskupem gliwickim.

Diecezja opolska obecnie podzielona jest na 4 rejony duszpasterskie: opolski, kluczborski, nyski i raciborski; liczy 398 parafii, zgrupowanych w 36 dekanatach, posiada 699 kapłanów diecezjalnych, a także posługuje w niej 86 kapłanów zakonnych.